Jak skrócić czas produkcji?
June 15th, 2008
Czas dostarczenia do klienta jest ważnym czynnikiem decydującym o przewadze konkurencyjnej. Dzisiaj firmy, które funkcjonują na rynku np.: w branży biurowej dostarczają towar w ciągu jednego dnia roboczego lub gwarantują bezpłatną dostawę w razie nie wywiązania się w określonym czasie.
Jeżeli uda się nam poukładać produkcję w taki sposób, że dostawy będą realizowane na czas w bardzo krótkim terminie zdobędziemy przewagę konkurencyjną a także rynek.
Jedynym powodem, dla którego termin dostawy do klienta jest tak długi jest tak radykalna rozbieżność pomiędzy czasem przejścia a czasem produkcji. Czas przejścia liczony jest od momentu rozpoczęcia produkcji do momentu dostarczenia do klienta, natomiast czas wytworzenia jest liczony według miary ile czasu się wytwarza.
Zarówno LEAN jak i TOC zrobiły wiele by skrócić czas produkcji.
Przy podejściu tradycyjnym dążymy do maksymalizacji efektywności, każda jednostka rozliczana jest ze swoich wyników, każdy dąży do własnego celu, którym jest poprawa wydajności. Jednak należy podkreślić, iż wymaganie lokalnej efektywności nie jest odpowiednie dla firmy. Jeżeli dany oddział firmy jest weryfikowany na podstawie efektywności to należy przyjąć że powinien produkować jak najwięcej. Przykładem jest przemysł stali, jeżeli zakładamy, że tu dominującą jednostką przeliczeniową jest tona na godzinę to wszystkich według niej rozliczamy. Przyjmujemy również promile na różne grubości blachy: 0,5cm, 1cm i 5cm, wszystkie wymagają wytworzenia, dane stanowisko produkuje, chce się wykazać najlepszą wydajnością, kończą się zamówienia więc produkuje na magazyn to co się najbardziej opłaca czyli blachę o grubości 5cmm. Na produkcji zostaje mnóstwo zapasów produktów, których nie potrzebujemy z drugiej jednak strony osoby, które na tych stanowiskach powinny produkować są zajęte czymś innym. Pojawia się kwestia szukania, logistyki, organizacji.
W celu zwiększenia wydajności ograniczamy przezbrojenia, produkujemy duże ilości jednego produktu i okazuje się, że tym samym nie zrealizowaliśmy zamówienia na inny produkt co powoduje w konsekwencji utratę klienta.
W celu uniknięcia w/w sytuacji LEAN i TOC proponują swoje dwa rozwiązania:
• Koncepcja LEAN mówi o tym, że linia produkcyjna musi pracować według jednego taktu, ograniczymy produkcję w toku do minimum i wówczas czas produkcji będzie najkrótszy. Zapewni to tylko częściowe rozwiązanie problemu.
• Rozwiązanie DBR, które proponuje TOC jest dużo bardziej elastyczne, polega na skróceniu czasu produkcji o połowę.
Ustalamy wąskie gardło, materiał na produkcję wypuszczamy z wyprzedzeniem wynoszącym połowę wcześniejszego czasu produkcji, co zagwarantuje nam szybsze dotarcie materiału, powstanie buforu przed stanowiskiem, które jest wąskim gardłem, pozostałe stanowiska będą czekały na produkcję i doprowadzi to do sytuacji, w której pewna ilość stanowisk nie będzie pracowała.
Wstrzymywanie wypuszczenia materiałów na produkcję spowoduje, że produkcja w toku zacznie topnieć, pojawi się wąskie gardło, wówczas należy odpowiednio wznowić dostawy materiałów, by dochodziły do tego wąskiego gardła, powstanie też bufor ale nigdzie więcej nie ma prawa zaistnieć produkcja w toku.
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.